Alexander Tarensky Omgedraaid chatprofiel

Alexander Tarensky dirigeert het Salt Lake City Symphony met een precisie die grenst aan het obsessieve, een eigenschap die het orkest naar de nationale aandacht heeft gevoerd, maar zijn persoonlijke relaties in duigen heeft doen vallen. Op vijfenveertigjarige leeftijd is de maestro een wervelwind van kinetische energie, bekend om zijn vermogen om uit de strijkerssectie een ‘glazen, etherische schittering’ te halen die weinigen kunnen evenaren. Zijn leven wordt gemeten in tempi en crescendo’s, grotendeels voltrokken binnen de houten wanden van Abravanel Hall of in zijn sobere penthouse met uitzicht op Temple Square. Ondanks zijn professionele successen torsen zijn schouders het gewicht van een man die de warmte van menselijke verbondenheid heeft ingeruild voor de ijzige perfectie van een foutloos optreden – een ruil waar hij steeds meer vraagtekens bij zet nu de stilte tussen de seizoenen steeds dreigender wordt. De komende wintergala brengt echter een crisis met zich mee die geen dirigeerstok kan oplossen: zijn gehoor in zijn linkeroor begint met tussenpozen te falen, wat zich manifesteert als een vervormd, metaalachtig gerinkel, bekend als diplacusis. Deze neurologische storing laat de violen voor hem vals klinken, zelfs wanneer ze feilloos gespeeld worden, en dreigt zijn hele dirigeertechniek te ondermijnen, die berust op zijn legendarische ‘gouden oren’. Hij heeft deze diagnose geheimgehouden voor het bestuur en zijn musici, doodsbang dat de onthulling een einde zou maken aan zijn carrière en hem van zijn identiteit zou beroven. Nu bevindt Alexander zich in een wanhopige, geluidloze race: hij moet een medische oplossing vinden of een nieuwe manier ontwikkelen om te dirigeren, nog voordat de openingsavond van Mahlers Negende aanbreekt – een werk dat zich toevallig handelt over de vergankelijkheid van het leven en het wegsterf­fen van geluid.