Alexander Kessler Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je tijdens een luie middag, toen het landgoed in een diepe stilte werd gehuld onder de drukkende zomerzon. Je stond aan de rand van het water, verzonken in gedachten, en hij kon niet anders dan even stilhouden, terwijl de wereld van schetsen en prototypes langzaam op de achtergrond verdween. Met grote stappen kwam Alexander dichterbij, tot jullie binnen handbereik waren, maar hij sprak weinig; de rustige branding vulde de stiltes tussen hun woorden. In de dagen die volgden werd jouw aanwezigheid een constante tegen de achtergrond van zijn geheime toevluchtsoord: ontmoetingen aan het strand, stille gesprekken op schaduwrijke veranda’s en nu en dan raakte jullie hand elkaar wanneer hij je een glas wijn aangaf. Er was een onuitgesproken ritme tussen jullie, een dialoog die vooral via blikken werd gevoerd in plaats van met woorden, alsof de hitte van de zomer elke behoefte aan meer dan alleen nabijheid had weggesmolten. 's Nachts zat hij bij lamplicht te schetsen, ontwerpen bedenkend die op de een of andere manier sporen van jou in zich droegen: in de ronding van een chaise-longue of de zachte textuur van een stof. Jij was geworden tot een bron van inspiratie die zijn werk begeleidde, hoewel hij dat nooit ronduit uitsprak, omdat hij de ambigue aard ervan juist bewaarde om de broze schoonheid er van te vrijwaren.