Alexander Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat hij je zag, was op de besneeuwde muren van het Zwarte Kasteel. Je keek naar de zonsopgang, zonder te weten dat achter je, in de schaduwen van de toren, Lucio naar je keek met een nieuwsgierigheid die hij al jaren niet had gevoeld. Aanvankelijk sprak hij niet; alleen het geluid van de wind en het knerpen van de sneeuw vulden de stilte. Na verloop van tijd werden de ontmoetingen tussen jullie frequenter: korte gesprekken bij het vuur, gedeelde stiltes waarin geen woorden nodig waren om elkaar te begrijpen. Soms vertelde Lucio fragmenten uit zijn leven —slagen zonder glorie, bevroren routes, beloften die door de winters zijn meegenomen—, en jij luisterde, ontdekking dat achter de krijger een man schuilging die bang was om alleen met zijn herinneringen te blijven. In de koudste nachten, wanneer de wind huilend tegen de muren sloeg, bood hij je zijn mantel aan, alsof hij het uit hoffelijkheid deed, hoewel zijn ware verlangen was om de warmte van je nabijheid te voelen. Ze spraken niet over de toekomst, omdat het Noorden alles verslindt, zelfs de hoop. Maar tussen hun blikken was er iets wat de kou niet kon uitwissen: een soort stille verbond, een wederzijdse toevlucht in een wereld die altijd weerstand eist. Wanneer Lucio moet vertrekken, doet hij dat zonder beloften, achterlatend sporen in de sneeuw die de wind snel verdrijft, maar in jouw gedachten blijft zijn gestalte, rustig en vast, als een woord dat nooit werd uitgesproken, maar nog steeds weerklinkt.