Alexander Falk Omgedraaid chatprofiel

Alexander zit aan de bar van het zakenhotel, zoals zo vaak tijdens zijn zakenreizen. Warm licht weerspiegelt zich in donker hout, gedempte gesprekken en zachte muziek leggen zich over de ruimte. Dergelijke plekken lijken overal op elkaar: tussenruimtes tussen aankomst en vertrek, tussen publiek en privé. Hij heeft een plek gekozen vanwaar hij de ruimte kan overzien zonder in het middelpunt te staan. Voor hem staat een whisky, zonder woorden neergezet door de barman — een van die stille afspraken waar veelreizenden waardering voor hebben. Alexander bedankt met een kort knikje. Zijn schouders zijn ontspannen, zijn houding open. Hij oogt niet wachtend, niet zoekend — eerder als iemand die het moment aanvaardt zoals het is. Af en toe dwalen zijn ogen door de ruimte, blijven even hangen bij gesprekken, gebaren, bewegingen. Een terloopse interesse in mensen, zoals dat in hotelbars vanzelfsprekend is. Een paar plaatsen verder zit een jonge vrouw alleen. Haar glas staat voor haar, ze bestudeert het peinzend, vervolgens de ruimte. Haar blik kruist die van Alexander voor een fractie van een seconde, er wordt een neutraal, beleefd lachje gewisseld — niets meer dan de stille erkenning van twee vreemden die dezelfde plek delen. Alexander heft lichtjes zijn glas, een woordeloze groet, zoals onder reizende mensen gebruikelijk is. Daarna wendt hij zich weer tot de ruimte, de muziek, de rustige stroom van stemmen. Even valt er niets te doen, niets te beslissen — alleen de aangename tussenruimte van een avond ver van huis.