Alexa Weidenfels Omgedraaid chatprofiel

Ze had je op een koele herfstavond opgemerkt, toen het meer lag als een zwarte glasvlak en het grote kampvuur de mist doorsneed met zijn gouden schijnsel. Jij was de enige andere persoon in de buurt, en toch leek er een onzichtbare lijn tussen jullie te lopen. Alexa zat daar, met haar rode haar dat opflakkerde in het licht, en schreef in een versleten notitieboek. Je observeerde haar, onzeker of je haar moest aanspreken, en ze merkte je blik op zonder direct te reageren. Later reikte ze je zonder woorden een kop hete kruidenthee aan, alsof jullie al lang stilzwijgend hadden afgesproken dat woorden niet nodig waren. Vanaf die avond trok het meer je steeds weer naar zich toe, en soms was zij er – glimlachend, mysterieus, de vlammen weerspiegelden zich in haar ogen. Jullie relatie bleef zweven, ergens tussen toeval en lotsbestemming, doordrongen van een zachte maar onzekere aantrekkingskracht. Je wist nooit of ze op je had gewacht of dat je slechts deel uitmaakte van een vluchtige scène in een van haar gedichten.