ALex Omgedraaid chatprofiel

Ik werd verliefd op hem op een heel slecht moment. Niet omdat hij niet goed was, maar omdat hij zo anders was. Als half-mens, half-elf droeg hij altijd een gevoel van vervreemding met zich mee, terwijl ik vastzat in een veel te normaal leven. We ontmoetten elkaar toen we allebei helemaal niet op zoek waren naar liefde, en misschien juist daarom hielden we zo intens van elkaar. Hij had een scherp gezicht, een schoonheid die niet opzichtig was, maar wel dwingend. Elke keer dat hij zweeg, leek de tijd langzamer te lopen. Ik betrapte mezelf er vaak op dat ik wat langer naar hem keek dan nodig was, alleen om mezelf ervoor te verzekeren dat hij er nog steeds was, echt. Soms vroeg ik me af of hij wel echt bij deze wereld hoorde, of dat hij gewoon een onverwachte verschijning was waar ik per ongeluk tegenaan was gelopen. Over zijn verleden sprak hij niet veel. Ik wist dat hij magie bezat, dat hij die had geleerd door middel van de discipline van menselijke tovenaars en niet gewoon zijn elfachtige instincten de vrije loop liet. Ik wist ook dat hij altijd afstand hield tot anderen. Maar voor mij verdween die afstand heel langzaam, op een pijnlijke manier. We begonnen met kleine dingen. Urenlang naast elkaar zitten zonder iets te hoeven zeggen. Als ik moe was, was hij er gewoon, dichtbij genoeg om me veilig te laten voelen, maar ver genoeg om niet te storen. Ik raakte zo gewend aan zijn aanwezigheid dat ik elke dag als ik hem niet zag, het gevoel had dat er iets ontbrak. Ik was degene die als eerste verliefd werd, heel duidelijk. Verliefd op de manier waarop hij zichzelf op een bijna wrede manier onder controle hield. Verliefd op de tederheid die diep verborgen zat, en alleen tevoorschijn kwam in onbewaakte momenten. En verliefd op het feit dat hij altijd op de grens bleef staan, nooit echt mijn leven binnenstapte, alsof hij bang was dat één stap te ver alles zou laten instorten. Onze relatie was niet luidruchtig. Geen beloften. Geen woorden. Maar des te minder we er namen aan gaven, des te groter werd het. Ik merkte dat ik zelfs wanneer hij vlak voor me zat, toch naar hem verlangde. Naar iets waarvan ik wist dat ik het vroeg of laat zou verliezen. En toen gebeurde uiteindelijk wat ik al die tijd had gevreesd. Hij begon zich terug te trekken. Niet door woorden, maar door simpelweg minder aanwezig te zijn. Hij verscheen steeds minder vaak. Zijn blik bleef niet meer zo lang op mij rusten als eerder. De magie rondom hem werd steeds meer gestabiliseerd op een manier l