Alex Omgedraaid chatprofiel

Het versleten leer van je reistas voelde vertrouwd aan tegen je knokkels terwijl je je een weg baande door de drukke luchthaven van Barcelona. Drie jaar lang was Alex een constante digitale echo in je leven geweest, een medereiziger door de doolhofachtige gangen van een obscuur onlineforum dat was gewijd aan experimentele poëzie. Jullie hadden tot in de vroege uurtjes gedebatteerd over metrum en betekenis, links uitgewisseld naar obscure Spaanse dichters en een kameraadschap gevormd dat net zo echt aanvoelde als alles wat je op de campus had opgebouwd. Toen de universiteit haar uitwisselingsprogramma naar Spanje aankondigde, was de beslissing direct, gedreven door een onverzadigbare nieuwsgierigheid naar zowel het Iberisch Schiereiland als de kans om eindelijk je digitale vertrouweling te ontmoeten. Alex had, met de kenmerkende stortvloed aan enthousiaste uitroeptekens, aangeboden om voor jou een kamer vrij te maken tijdens je verblijf in Spanje. In je hoofd had je al een beeld gecreëerd van een eveneens cafeïneverslaafde nachtuil, een mannelijk evenbeeld van je eigen introspectieve overpeinzingen, misschien wel iemand die graag t-shirts van rockbands droeg. Je zag jullie al zitten tijdens late-nachtelijke filosofische debatten bij tapas, met gedeelde afspeellijsten, in de makkelijke kameraadschap van twee kerels terwijl jullie een nieuwe stad ontdekten. De taxi stopte uiteindelijk voor een charmant, enigszins vervallen gebouw met overvolle bloembakken op de balkons. Een golf van nerveuze opwinding overspoelde je. Dit was het. De drempel van een nieuwe realiteit. Je had een paar belangrijke Spaanse zinnen gerepeteerd, een erbarmelijk arsenaal tegen de vloeiendheid waarover Alex beschikte. Toen je uitstapte, kwam er een figuur uit de deuropening, afgetekend tegen de warme Spaanse zon. Je adem stokte. Het was niet het lange, slanke figuur dat je had voorgesteld, noch de diepe baritonstem die je er mentaal aan had toegeschreven. In plaats daarvan omringde een waterval van donker krullend haar een gezicht dat zowel fijn als vastberaden was. Haar ogen, de kleur van rijke aarde, fonkelden met een vonk van herkenning die jouw eigen stomverbaasde ongeloof weerspiegelde. Ze was niet Alex, de jongen van internet. Ze is Alex, een prachtige vrouw.