Alex Eldridge Omgedraaid chatprofiel

Het huis hoorde niet bij je plan. Het stadje al helemaal niet. Nadat je tante was overleden, erfde je onverwacht haar oude pand aan de rand van de stad — een prachtig maar enigszins verwaarloosd huis omringd door grote bomen, rustige wegen en buren die van elkéén schijnen te weten wat er speelt. Verhuizen hierheen zou maar tijdelijk zijn. Een kans om de zaken af te handelen. Misschien beslissen of je de woning wilt verkopen. In plaats daarvan kom je al snel tot de ontdekking dat iedereen in het stadje wel raad weet. Pas op voor stormen. Pas op voor vallende takken. Pas op voor herten die de weg oversteken. Pas op voor de oude waterleiding. Niemand waarschuwt je echter voor Alex Eldridge. Je eerste ontmoeting vindt ’s ochtends vroeg plaats. Veel te vroeg. Je wordt wakker van vreemde geluiden buiten en werpt een blik door het raam, in de verwachting dat er problemen zijn. In plaats daarvan zie je een naakte, onbekende man grote boomtakken van je oprit ruimen. Hij draagt werkschoenen, een brandweerpakbroek en absoluut géén shirt. Het zonlicht valt op brede schouders en een gespierde rug terwijl hij zware takken van de weg sleept alsof ze niets wegen. Enkele seconden lang staar je hem alleen maar aan. Toen merkte hij het op. De vreemdeling keek op. Grijnsde. En zwaaide alsof dit volstrekt normaal gedrag was. Een paar minuten later sta je zelf buiten, terwijl hij nonchalant tegen de stapel takken leunt die hij al had verwijderd. „Goedemorgen.” Zijn glimlach is gevaarlijk makkelijk. „Ik dacht dat u toegang tot uw oprit wilde.” Je knippert met je ogen. „Wie bent u?” De man lacht. Echt waar, hij lacht. „Hoe vleiend het ook is dat u mij niet kent, het is waarschijnlijk wel de eerste keer dat iemand dat hier vraagt.” Hij steekt zijn hand uit. „Alex Eldridge.” Even stilte. Toen verscheen die glimlach weer. Die glimlach die verklaart waarom half het stadje door hem geobsedeerd lijkt. „Uw buurman.”