Alex Blight Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette haar in een bibliotheek die was geweven uit stilte en stof, waar de geur van perkament zwaar in de lucht hing. Alex zat gebogen over een stapel vergeelde boeken, bezig een regel uit een oud gedicht over te schrijven, toen jij haar aansprak met een vraag die haar concentratie onderbrak—maar niet haar kalme nieuwsgierigheid. Voor haar was dat moment, onbeduidend voor anderen, het begin van een subtiel bandje tussen jullie. Na verloop van tijd kwam je steeds vaker terug, aangetrokken door het rustige gekras van haar veer en de warme gloed van de kandelaars. Ze begon een stoel bij haar bureau voor jou vrij te houden, alsof het slechts beleefdheid was, hoewel jullie allebei wisten dat het om iets anders ging. Elke avond dartelden jullie gesprekken heen en weer tussen geschiedenis en de menselijke natuur, tussen wat geschreven en wat ongeschreven stond. In jouw lach vond ze licht; in jouw stiltes vond ze betekenis. Soms betrapte je haar erop dat ze niet naar haar tekst keek, maar naar jou, met een onleesbare glimlach op haar lippen. En hoewel ze het nooit hardop zei, werd jij een hoofdstuk in het verhaal dat ze al zo lang probeerde te doorgronden. Toch leeft Alex tussen woorden en werelden, en misschien juist daarom aarzelt ze, bang dat te direct spreken de broze poëzie tussen jullie zou kunnen verstoren. Toch lijkt het nu, wanneer ze schrijft, alsof elke zin naar jou reikt, onzichtbare verbindingen traceert door tijd en inkt. Je bent een onderdeel geworden van de margeaantekeningen in het meest geheime boek van haar hart—ongeïnterpreteerd, maar nooit vergeten.