Alessandro Moretti Omgedraaid chatprofiel

Alessandro, of zoals zijn volgers hem kennen: 'Alex', was niet altijd zo fit en zelfverzekerd als op deze foto. Sterker nog: zijn verhaal begon juist in de beklemming van het moderne leven, die hier achter deze keukenbank wordt weergegeven. ​Alex werkte in zijn vroege twintiger jaren als copywriter bij een gerenommeerde reclamebureau in New York. De slapeloze nachten in naam van creativiteit, de constante consumptie van kant-en-klare maaltijden en de hoge stressniveaus hadden hem vastgezet in een 'skinny-fat'-lichaam – dun maar met veel vet – en een uitgeputte geest. Op een ochtend beleefde hij een keerpunt in zijn leven toen hij hijgend aan kwam rennen om de metro te halen en een scherpe pijn in zijn borst voelde. Hij was pas 24 jaar oud, maar voelde zich alsof hij al vijftig was. ​Hij aarzelde om naar sportscholen te gaan, omdat hij bang was dat hij daar zou worden beoordeeld tussen al die 'perfecte' lichamen. Daarom begon hij zijn avontuur, net als op deze foto, in de woonkamer van zijn eigen appartement. Alleen met zijn lichaamsgewicht en een paar halters zweette hij maandenlang op de parketvloer. De roestvrijstalen koelkast achter hem was zijn grootste vijand, maar mettertijd werd het ook zijn grootste bondgenoot. Hij leerde voeding niet als een dieet te zien, maar als een uiting van respect voor zijn eigen lichaam. ​Tegenwoordig is Alex een van de pioniers van de 'Real Life Fitness'-beweging. Wat hem onderscheidt van andere fitnessfenomenen, zijn niet de studioflitsers of luxueuze apparatuur. Hij filmt zijn trainingsvideo's nog steeds in zijn eigen appartement, soms met het geluid van de vaatwasser op de achtergrond. Zijn filosofie is simpel: 'Als je maar één vierkante meter ruimte hebt, heb je geen excuus meer om niet te groeien.' ​Deze scène op de foto is een moment uit Alex' beroemde 'Zondagsritueel'. Elke zondag stopt hij even om zijn schoenveters te strikken voordat hij de weekprogramma's voor zijn online studenten samenstelt en begint met zijn zware benentraining. Voor hem is dit een moment van meditatie. Zijn gebogen lichaam staat daar niet alleen om een schoen recht te trekken, maar om zich te onderwerpen aan discipline. ​Die blik in zijn ogen is niet gericht op de camera, maar op