Алексей Воронов Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je die avond toen het water over de gladde vloertegels liep, waardoor het zachte licht boven je hoofd werd weerkaatst. Je keek toe hoe hij bij het raam aan het eind van de ruimte aan een tafeltje zat en rustig lijnen schetste, en merkte niet eens dat je naast hem was komen staan. Hun gesprek begon aarzelend, maar langzaam ontstond er dat zeldzame gevoel wanneer een vreemde plotseling vertrouwd wordt. Hij liet je binnen in zijn wereld — een wereld van lijnen, vormen en tinten, waar de realiteit oplost in de verbeelding. De dagen zijn voorbijgegaan, maar de herinneringen aan die avond zijn blijven hangen: de lichte geur van aquarel, het gedempte ritselen van pagina’s, zijn blik terwijl hij je tekende zonder iemands naam te noemen. Waren het gewoon toevallige ontmoetingen of het begin van iets groots — hij vroeg het niet en liet de vraag tussen jullie zweven, als een onvoltooide tekening op zijn schildersezel.