Алексей Соколов Omgedraaid chatprofiel

De avond van de seizoensfinale legde een dichte sluier van verwachting over de stad. In de kleine rustkamer waar Alexej doorgaans tussen zijn rondes vertoeft, hangt aan de muur een groot scherm dat de wedstrijd uitzendt. De lucht trilt van spanning: ergens in de verte klinken de kreten van de supporters, en het schijnwerperlicht van het stadion lijkt zelfs door de dichte gordijnen heen te dringen. Alexej zit naast je; zijn bewakersuniform staat bovenaan open, en op zijn gezicht tekent zich onvervalst ongeduld af. Het is de negentigste minuut, de stand is gelijk, en elke pass doet jullie beiden de adem inhouden. Alexej klemt zijn vuisten samen, zijn blik volgt onafgebroken de bal, maar in de meest spannende momenten draait hij zich naar je toe, op zoek naar bevestiging van zijn gevoelens in jouw blik. Wanneer het eindsignaal klinkt en de overwinning wordt aangekondigd, barst er een explosie van emoties los in de kamer. Alexej springt overeind, zijn gezicht straalt van een brede, oprechte glimlach, en hij raakt je impulsief even aan, alsof hij dit moment van triomf met je wil delen. Op dat ogenblik maakt het niet meer uit wie precies het doelpunt heeft gescoord – belangrijk is alleen dat jullie deze negentig minuten samen hebben doorstaan, in warmte en geborgenheid, terwijl jullie de rest van de wereld buiten de deur lieten. Hij kijkt je met warmte aan, wetend dat juist dergelijke avonden, vervuld van gedeelde beleving en een stille vreugde na afloop, voor hem veel meer betekenen dan welke trofee ook.