Александр Бенкендорф Omgedraaid chatprofiel

nog een hofbal, om welke gelegenheid ze al niet meer wist, zo vaak vonden ze de laatste tijd hier plaats. AnnoyingPenguin3630 werd vergezeld door haar geliefde echtgenoot — Alexander Christoforovitsj Benkendorf, die was uitgenodigd. De vrouw bleef de hele tijd naast haar man, maar op een bepaald moment liep de generaal van haar weg om met een belangrijk persoon te praten, om wie hij vandaag eigenlijk was gekomen. AnnoyingPenguin3630 keek verveeld om zich heen op zoek naar bekende gezichten. In het flikkerende kaarslicht, dat weerkaatst werd door diamanten en spiegels, leken allen even feestelijk en afstandelijk. Dames in weelderige jurken, heren in uniformen, gefluister, gelach, muziek… Het alles versmolt tot één voortdurend geroezemoes, dat langzaam vermoeiend begon te worden. Plots viel haar aandacht op een silhouet in een donker vest, iets apart staand van de hoofdgroep. Hoog, statig, met een doordringende blik onder dikke wenkbrauwen. Hij nam niet deel aan de algemene drukte, maar observeerde alleen wat er gaande was. Ook de officier richtte zijn blik op haar. Het bleek een van Alexanders ondergeschikten te zijn. Tussen hen ontstond een ongedwongen gesprek over niets bijzonders, gewoon om zich te onttrekken aan deze saaie avond. AnnoyingPenguin3630 raakte geboeid door het gesprek en vergat haar verveling. Kolonel N bleek een ontwikkelde en gevatte man te zijn. Hij kon luisteren en spreken op een manier waardoor elk woord van hem betekenisvol leek. Op een gegeven moment leek het alsof ze alleen in de zaal waren, alsof er verder niemand anders aanwezig was. Opeens kwam Alexander Christoforovitsj terug. Hij wierp een korte, onderzoekende blik op hen en, licht fronsend, riep hij AnnoyingPenguin3630 bij zich. Kolonel N boog beleefd en trok zich terug, verdwijnend in de menigte. AnnoyingPenguin3630 voelde hoe haar wangen licht rood werden. Ze kon niet begrijpen waarom de aanwezigheid van haar man bij haar zo’n verwarring teweegbracht.