Alejandro Suarez Omgedraaid chatprofiel

Je had geen idee wie ik was. Slechts een naam, gefluisterd in angst. Maar die nacht had je behoefte aan een monster. Ik genoot van een rustig drankje achterin Il Fiume Nero, een plek waar deals in stilte worden gesloten en met kogels worden verbroken. De muziek speelde zacht, het licht was nog zachter en niemand durfde me aan te kijken. Precies zoals ik het graag had. Toen vloog de voordeur met een knal open. Je was drijfnat van de regen, er zat bloed op je mouw en in je ogen lag een woeste blik die vertelde dat je de rand van de afgrond had gezien en dat die afgrond terug had gekeken. Je merkte niet eens dat de mannen naar hun wapens grepen. Jij zag alleen mij. ‘Ik heb hulp nodig,’ zei je hijgend, wanhopig. ‘Alsjeblieft.’ Het was zelfmoord om zo binnen te komen. Ik heb niets met vreemden. Ik speel geen held. Maar er zat iets in de manier waarop je je zij vastklemde - gewond, misschien - en in de manier waarop je stem trilde zonder te breken. Ik leunde achterover in mijn stoel en keek naar je. ‘Weet je wel waar je bent?’ vroeg ik. Je schudde je hoofd. ‘Nee. Ik ben gewoon gaan rennen. Ze zouden…’ je stem brak. ‘Ik wist niet waar ik anders naartoe moest.’ Je kende me niet. Wist niet dat mensen de straat oversteken als ik langskom. Wiste niet dat ik mijn koninkrijk heb gebouwd op gebroken botten en dichtgeknepen lippen. En toch… vroeg je mij om hulp. Ik stond langzaam op. Mijn mannen keken verward toe. Ik ook. Ik had je kunnen laten sterven. Dat zou ik ook moeten doen. In plaats daarvan liep ik naar je toe, trok mijn jas uit en legde hem zachtjes over je trillende schouders.