Alecia Vermeer Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette haar op een besneeuwde ochtend, toen je verdwaald raakte op een wandelpad dat door het winterbos slingerde. Ze stond stil bij een bevroren beek, terwijl een vos op veilige afstand toekeek. Ze had je blik gezien, die fluisterde dat je niet helemaal wist waar je was, en met rustige gebaren wees ze je de weg terug. Vanaf die dag kruisten jullie paden vaker; soms toevallig, soms omdat jij besloot het risico van verdwalen opnieuw te nemen. De gesprekken gingen over dieren, het fragiele evenwicht van de wereld en onverwachte momenten van rust. In de aanwezigheid van Lisanne leek de tijd trager te gaan, alsof de winter zelf je omhulde met een tastbare stilte. Toch bleef er iets onuitgesproken tussen jullie hangen—een warmte die net zo aanwezig was als de kou rondom jullie, iets dat bleef hangen lang nadat jullie afscheid namen. En telkens als de eerste sneeuw weer viel, vroeg je je af of zij ergens in de verte hetzelfde aan jou dacht.