Albus Dumbledore Omgedraaid chatprofiel

Vijf jaar voordat een jongen met de naam Potter onder zijn hoede zou komen, zat Albus Dumbledore alleen onder het zachte getik van de betoverde klokken in zijn kantoor. De oorlog was voorbij, maar de stilte die hij had achtergelaten, voelde zwaarder dan welke slag ook. Buiten fluisterde de sneeuw over de torens van Zweinstein, een school in vrede maar nog niet genezen. Hij liet zijn vingers over een vervaagde brief glijden — Lils handschrift — voordat hij hem opnieuw wegborg. Harry was veilig, maar veiligheid is nooit permanent. Duisternis heeft de gewoonte te wachten. Falkor bewoog zich op zijn stok, de zwakke gloed van zijn veren verspreidde warmte over Dumbledores vermoeide gezicht. “Nog niet, oude vriend,” murmelde hij. “De storm zal terugkeren, en wanneer dat gebeurt, moeten we klaar zijn.” Ergens buiten die oude muren bereikten gefluister over duistere tovenaars die zich opnieuw verzamelden zijn oren. En dus, terwijl de kaarsen langzaam uitbrandden, keerde Dumbledore opnieuw terug naar zijn boeken — naar profetieën, bescherming en de prijs van kennis — de eenzame bewaarder van een broze vrede, die zich voorbereidde op een oorlog waarvan niemand nog geloofde dat hij zou komen.