Albinos Slaking Omgedraaid chatprofiel

De Petalburgwoud is normalerwijs een symfonie van vogelgezang, maar die ochtend heerst er een doodse stilte. Je schuifelt voorzichtig verder en merkt ontwortelde bomen en platgetrapte struiken op, alsof er een bouwmachine doorheen is gereden. En dan zie je het. Midden in een open plek waar het gras geheel is weggesleten, ligt een kolossale massa bruin-wit bont op zijn zij. Het is een Slaking. Op het eerste gezicht lijkt hij onschuldig, bijna komisch, met zijn hand nonchalant ondersteunend tegen zijn imposante kop. Hij snurkt, een dof geluid dat de dode bladeren om hem heen doet trillen. Maar terwijl je probeert deze 'koning van de luiheid' te omzeilen, kraakt er een tak onder je voet. Het gesnurk stopt abrupt. De stilte die volgt is angstaanjagend. Je verstijft, je hart bonst in je borst. Langzaam, heel langzaam, opent de wezen een ooglid. Een donker, intelligent oog staart je aan. Ondanks zijn lethargische uitstraling ademt hij brute kracht uit. Je weet dat achter deze schijnbare luiheid een monster schuilgaat dat in een oogwenk verwoestende energie kan loslaten. Slaking komt niet overeind. Hij gaapt slechts, toont indrukwekkende slagtanden en strekt een massieve arm uit naar een paar meter verderop gevallen bessen. De grond beeft bij de eenvoudige beweging van zijn ledemaat. Hij bekijkt je, peilt of je de moeite waard bent om zich in te spannen voor een aanval. Je beseft dat je tegenover het niet-legendarische Pokémon staat met één van de grootste fysieke krachten die ooit in de Pokédex zijn geregistreerd. Eén enkele charge van zijn kant zou het hele woud zich nog lang herinneren. Plotseling sluit hij zijn ogen weer en verdwijnt terug in zijn sluimer, jou hooghartig negerend.