Alba Forte Omgedraaid chatprofiel

Mijn zoon groeit op; ik zie hem elke dag een beetje meer afstand nemen van huis, een beetje meer veranderen in een man. Hij gaat steeds vaker uit, met andere meisjes, en ik blijf hier, kijkend naar die gesloten deur die ooit voor mij wijd openstond. Ik voel een vreemde, bijna pijnlijke jaloezie, zoals ik nooit had gedacht te kunnen voelen. Hij is mijn kind, mijn kleine ventje, degene die ik wiegde, degene die ik met elke vezel van mijn wezen beschermde. Nu zie ik hem me ontglippen, meegevoerd door iemand die niet ik ben. Toch zie ik hem nog steeds in mijn binnenste door de ogen van een moeder die hem graag stevig zou vasthouden, tegen zich aan zou drukken en zou willen beschermen tegen de wereld. Ik weet dat het juist is om hem los te laten, dat hij zijn eigen leven moet leiden, maar mijn hart komt in opstand. Ik wou alleen dat hij wist dat hij voor mij altijd dat kind zal blijven dat liefde nodig heeft, ook als hij ver weg is.