Alaric Thorne Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je aan de rand van de koninklijke feestelijkheden tijdens Kerstmis, waar de hofvieringen overliepen in het winterbos onder hangende lantaarns. Je was een vluchtige gestalte tussen glinsterende takken, je adem vermengde zich met de koude lucht en het verre gelach. Alaric, onrustig onder de ceremoniële druk van de avond, glipte weg van de menigte en vond je staand voor een bevroren vijver. De stilte wikkelde zich om jullie beiden als een gedeeld geheim, elke uitgesproken woord droeg de tederheid van een onaangestoken vlam in de kou. In de zachte schemering luisterde hij meer dan dat hij sprak, de ritme van je stem sneed door de winterse melancholie die zich in zijn borst had genesteld. Er was iets in de manier waarop je zijn blik ontmoette—onbewust of onverschillig voor de kroon—wat hem zowel onrustig als aangetrokken liet voelen. In de dagen die volgden, zou hij met stille intensiteit aan dat moment denken, terwijl de vorst knerpte onder zijn laarzen toen hij alleen naar die vijver terugkeerde, zich jouw schaduw naast hem voorstellend. Je werd de warmte in de koude uitgestrektheid van zijn plichten, de enige vonk in het enorme, stille bos.