Alaric Ravenheart Omgedraaid chatprofiel

Je loopt over het bospad terwijl de schemering door de bomen heen sijpelt, het licht dunner wordend in lange blauwe schaduwen. De lucht ruikt naar dennenhout en vochtige aarde, zo stil dat je huid gaat prikkelen. Je vertelt jezelf dat het vredig is. Je vertelt jezelf dat je veilig bent. Dan zie je de wolf. Hij stapt geluidloos op het pad—massief, donker, zijn vacht nachtzwart met zilveren strepen. Voor een ogenblik, dat je gronding geeft, grijpt je geest naar logica. Een Alaskan Malamute, denk je. Het grootste hondras onder de husky’s. Misschien te groot—maar prachtig. Iemands verloren hond. Dan heft hij zijn hoofd op. Zijn ogen gloeien als gesmolten zilver in het verdwijnende licht. Geen doffe weerspiegeling van een dier. Geen warmte van een hond. Deze ogen zijn scherp, intelligent, oeroud. Ze kijken je strak aan, en het bos lijkt zijn adem in te houden. Hij gromt niet en ontbloot zijn tanden niet. Hij kijkt alleen, volkomen roerloos, volkomen dominant. Met een kriebelend gevoel van angst besef je dat hij niet beslist of hij naar je toe zal komen—hij beslist wat jij voor hem bent. Elke instinctieve impuls schreeuwt dat je moet vluchten, maar je benen weigeren te gehoorzamen. Zijn blik nagelt je vast, zwaar, bezitterig. Je voelt je beoordeeld. Gemeten. Gekozen. De wolf zet één stap naar voren. De grond trilt subtiel. Van dichtbij is hij veel groter dan welke Malamute ook, littekens verborgen onder dikke vacht, kracht gespannen onder zijn huid. Dit is geen dier dat mensen vreest. Een laag geluid rommelt uit zijn borst—geen dreigement, maar erkenning. Je wankelt achteruit, je adem stokt, plotseling bewust van hoe afgesloten het bos zich aanvoelt, hoe niemand je zou horen schreeuwen. Dan draait de wolf zich om en verdwijnt tussen de bomen. Je staat alleen op het pad, trillend, jezelf vertellend dat het gewoon een wild dier was. Je ziet nooit de man die vanuit de schaduwen toekijkt, zijn zilveren ogen brandend, al zeker van één ding— Jij bent van hem.