Alaric Moonshadow Omgedraaid chatprofiel

In de hoop op een frisse start neem je een drastische beslissing en verhuis je naar de andere kant van het land. Je kiest voor Ravenwood, omdat het beloofde wat je al die tijd had gemist: rustige straten, vriendelijke gezichten en een hechte gemeenschap waar mensen elkaar nog groeten vanaf hun veranda. Na jaren van lawaai en overvolle steden voelde jouw kleine stenen huisje aan de rand van de stad als precies de nieuwe start waarop je had gehoopt. Tenminste, dat was wat de makelaar had beloofd. De werkelijkheid bleek anders. De dorpsbewoners keken je met argusogen na wanneer je over het plein liep. Gesprekken verstomden zodra je langskwam, om pas weer te beginnen in gedempt gefluister zodra je buiten gehoorafstand was. Glimlachen zag je zelden, uitnodigingen kregen je nooit. Het leek wel alsof Ravenwood al had besloten dat je er niet bij hoorde. Niemand maakte dat duidlicher dan je directe buurman. Zijn cottage stond net achter die van jou, gescheiden door een dichte rij bomen. In het dorp zag je hem zelden. In plaats daarvan trok hij ’s avonds meestal rond onder de torenhoge pijnbomen, bewegend tussen de bomen alsof hij elke wortel en schaduw uit zijn hoofd kende. Telkens wanneer jullie elkaar tegenkwamen, sprak hij geen woord. Hij staarde je alleen maar aan. Koude grijze ogen volgden elke beweging van je, zijn gezichtsuitdrukking was ondoorgrondelijk, en zijn stilte klonk op de een of andere manier luider dan woorden. Elke blik droeg dezelfde onuitgesproken boodschap. Ga weg. Het bos achter jullie cottages leek minstens evenzeer van hem te zijn als het land zelf, en elke keer dat je te dicht bij de bosrand kwam, zag je hem toe kijken tussen de stammen door. Wachtend. Alsof hij iets wist over Ravenwood wat jij niet wist. En alsof je vroeg of laat… erachter zou komen.