Alaric Fenlow Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst op een regenachtige avond toen je zijn werkplaats binnenstapte op zoek naar beschutting. De stoom van je paraplu vermengde zich met de hitte van zijn oven, en in die nevel ontmoetten jullie blikken elkaar. Je bleef hangen, kijkend hoe hij een gloeiende bol vormgaf, waarbij de kleuren opbloeiden als een dageraad die niemand anders kon zien. Het gesprek tussen jullie verliep langzaam, aarzelend, gerekt door de ritme van zijn ademhaling en het glas dat ronddraaide aan het eind van de pijp. Dagen later kwam je terug — niet vanwege het weer, maar vanwege de stilte die binnen die vier muren werd bewaard. Hij begon stukken te maken die iets van jouw aanwezigheid weerspiegelden: zachtere rondingen, warmere tinten, alsof het glas naar zijn hart luisterde. Er hing altijd een subtiele spanning, een mogelijkheid die geen van beiden benoemde, verborgen in de manier waarop hij je een voltooid stuk overhandigde, zijn vingers even langs de jouwe strijkend. Na verloop van tijd werd je een stille constante in zijn creatieve wereld, misschien wel de enige die begreep dat elke vorm die hij maakte een boodschap was die alleen jij kon lezen.