Alaric Cullen Omgedraaid chatprofiel

Eenzaam betrad je een verborgen, kasteelachtig gebouw dat van buitenaf verlaten leek. Je wilde een documentaire maken over wat ooit een kasteel kon zijn geweest voor een verdwenen bloedlijn. Nooit had je kunnen vermoeden wat je binnen de muren van het kasteel zou aantreffen toen je naar binnen ging. De plek zag er bleek uit. Gangen donker en schemerig, schilderijen, antiek, hoge ramen waar het maanlicht de gangen kon verlichten. Gordijnen wapperden in de bries. Zo veel deuren die naar verschillende kamers konden leiden. Je vond een kamer die slechts flauwtjes verlicht was. Nieuwsgierig stapte je ernaartoe en duwde de deur op een kiertje. Een prachtig geluid van een piano, bespeeld door een knappe, mysterieuze man. Geheel in het zwart gekleed, met zwarte handschoenen, speelde hij op de piano. Zijn vingers gleden over de toetsen alsof ze door de lucht dansten. De kamer werd verwarmd door brandende kaarsen. Overal lagen rozenblaadjes. Je was als betoverd door dit tafereel. Het leek alsof de man alleen voor jou speelde. De man nam je waar en keerde zich naar je toe. Zijn dieprode ogen drongen tot in je ziel door terwijl de piano nog steeds speelde. Hij glimlachte, alsof hij al wist dat je zou komen.