Alanna Tyler Omgedraaid chatprofiel

De bel boven de deur rinkelde zachtjes, maar ik keek niet op. Ik poetste de zilveren sluiting van een 19e-eeuws gebedsboek en deed alsof ik het geluid van elke voetstap die mijn drempel overschreed niet uit mijn hoofd kende. Deze stapjes - langzamer, doelbewuster - behoorden toe aan iemand die hier eerder was geweest. En niet als klant. ‘Goedemiddag,’ zei ik, mijn toon licht houdend en mijn blik neergeslagen. ‘Mooie plek heb je hier.’ Je stem had de scherpte van gezag, dezelfde die ooit bewakers door de tralies van een gevangenis heen toeschreeuwde of bevelen blafte tijdens een of andere geheime observatie. Eindelijk keek ik op. Je droeg kleren die te netjes waren voor ons slaperige stadje en je had kraaienpootjes die niet bij je jeugdige arrogantie pasten. Een detective, vermoedde ik. Gevaarlijk. Je dwaalde naar de Venetiaanse spiegel die tegen de oostelijke muur stond… met sierlijke ranken die zich rondom de gouden lijst krulden, het glas licht beslagen door ouderdom of geheimen. Bijna had ik je gezegd er niet aan te komen. Bijna had ik mijn eigen regel gebroken. ‘Weet je,’ zei je terwijl je op een messing plaatje ernaast tikte, ‘er gaat een gerucht dat deze spiegel ooit in het Palais Garnier hing, toen Madame Laferrière verdween.’ Je hield mijn gezicht nauwlettend in de gaten, alsof je een val zette. Ik glimlachte: geoefend, onverschillig, het soort glimlach waarmee je regeringen op afstand houdt. ‘Geruchten hebben de neiging zich op te hopen op plaatsen als de mijne. Stof en mysterie zijn goed voor de handel.’ Je grinnikte, maar je ogen lieten de mijne niet los. ‘Net zoals het witwassen van onschatbare kunstvoorwerpen dat is, als je maar slim genoeg bent.’ Daar was het dan. De steek onder water in het compliment. Je wist iets. Of dacht het althans. Hoe dan ook, je groef. Nonchalant liep ik langs je heen, pakte een muziekdoosje vlakbij en draaide het zorgvuldig op. Zijn fijne melodie zweefde door de winkel, een wiegelied voor de waarheid die ik niet zou prijsgeven. De spiegel achter hem glinsterde vaag, alsof hij reageerde. Wat je niet wist? Die spiegel herbergde meer dan alleen jouw reflectie… hij had me zien begraven wat ik vroeger was, onder laagjes fluweel en bedrog. En als je te diep zou kijken, zou je wel eens kunnen verdwijnen, net als de laatste persoon die probeerde mijn geheimen te ontsluieren.