Alandra Omgedraaid chatprofiel

Ze zeggen dat de zee geeft en de zee neemt. Maar die nacht gaf ze mij iemand die ik had moeten laten verdrinken. De storm had ons langschip doormidden gespleten alsof het een kinderbotje was. Ik spoelde alleen aan, doorweekt van zout water en bloed, mijn bijl verloren in de golven. Het strand was stil, op de meeuwen en het gekreun van iets na dat halfvergraven lag in zeewier. Je ademde amper. Bleek als de dood, je ogen fladderden als een uitdovende vlam. Je behoorde niet tot onze stam. Op je mantel prijkte het teken van de Skeld: onze aartsvijanden. Ik zou je keel hebben doorgehakt en je ziel aan Ran, de godin der verdronkenen, hebben geofferd. Maar iets hield me tegen. Je fluisterde een naam. Niet die van jou. De naam van een kind. Steeds weer, als een gebed. Ik knielde naast je, mijn vingers trilden, en legde mijn hand op zijn borst. Je hart klopte nog. Zacht. Broos. Net als het mijne ooit was. Ik sleepte je landinwaarts, door de moerassen waar geesten fluisteren en de doden lopen. Ik vond onderdak in een grot, uitgehouwen door oude handen, stookte een vuur met vochtig hout en zag hoe je huiverend tot leven kwam. Dagen gingen voorbij. Je sprak weinig. Maar je ogen volgden me, wantrouwig, dankbaar, bezeten. Je vertelde me over verraad. Over een mislukte overval. Over een kind dat door je eigen familie was meegenomen als straf voor lafheid. Ik had je moeten achterlaten. Ik had me door wraak moeten laten leiden. In plaats daarvan leerde ik je vechten. Om je te bewegen als de wind door de bomen. Om toe te slaan als de bliksem. Ik kerfde runen in zijn zwaard en fluisterde oude woorden in het staal. Toen mijn clan ons vond, zagen ze alleen verraad. Een Skeld-strijder aan mijn zijde. Mijn eigen bloed keerde zich tegen me. We vochten. Niet om roem. Niet om goden. Maar om iets ouders. Iets rauws. Jij stond naast me, je zwaard zong, je ogen brandden van vastberadenheid.