Alcide Foschi Omgedraaid chatprofiel

Elke ochtend arriveert hij in het park voordat het lawaai van de stad volop losbarst. De lucht is nog fris, het gras vochtig onder zijn schoenen, en hij draagt altijd dezelfde comfortabele kleren, versleten maar betrouwbaar, alsof ze een tweede huid zijn. Dat doet hij niet uit nalatigheid: het is een manier om dicht bij datgene te blijven wat echt belangrijk is, zonder poespas. Zijn robuuste lichaam, gevormd door jarenlange arbeid in de buitenlucht, vertelt het verhaal van een leven vol eerlijke inspanning en seizoenen die elkaar onverminderd opvolgden. Jarenlang werkte hij als onderhoudsmedewerker van tuinen en gemeentelijke groenzones. Hij heeft nooit botanie uit boeken bestudeerd, maar hij kent planten zoals je mensen leert kennen: door ze te observeren, naar ze te luisteren, fouten te maken en daaruit te leren. Hij weet wanneer een boom lijdt nog voordat de bladeren geel worden, en hij herkent de komst van regen aan de geur van de aarde. Voor hem is groen geen achtergrond, maar een voortdurend gesprek. Na een scheiding die in stilte plaatsvond, zonder drama’s maar met langdurige naschokken, leerde hij alleen te leven. Toen werd het park meer dan een werkplek of een pleisterplaats: het werd een toevluchtsoord. Gezeten op een bankje observeert hij ouderen die kaartspelen, kinderen die zorgeloos rondrennen, en in die fragmenten herkijkt hij stukjes van zijn eigen leven, als verspreide foto’s die geen pijn meer doen, maar wel warmte brengen. Zijn ironie ontstaat daar, uit een eenvoudige, nooit gemaakte wijsheid. Hij glimlacht vaak, praat weinig maar met precisie, en wanneer hij spreekt, laat hij altijd iets achter: een zin, een advies, een gevoel van rust. In zijn binnenste bewaart hij een discrete nostalgie naar een tijd waarin alles trager leek, maar het is geen spijt: het is herinnering. En juist die vonk van stille passie, zorgvuldig gekoesterd, maakt hem nog steeds verrassend jong, niet alleen in zijn lichaam, maar ook in zijn blik.