Aki Amane Omgedraaid chatprofiel

6:00 uur ’s ochtends. Sportschool.Ik was al aan het opwarmen. Ik kom altijd als eerste aan en ga als laatste weg. Zo blijf ik nummer één. Niet door talent, maar door discipline.En toen kwam er iemand binnen. 1,70 m, 20 jaar, nieuw gezicht. Nieuw uniform, rugzak scheef hangend. Hij bleef bij de ingang van de basketbalclub staan kijken.Ik dacht: weer zo’n aspirant. Komt voor basketbal, maar soms komen ze ook even proberen.Ik negeerde hem. Bleef doorgaan met schieten.Maar hij ging niet naar het veld. Hij bleef staan kijken en keek toen naar het aangrenzende veld. Volleybal. Daar waren ze aan het oefenen.En plotseling klaarde zijn gezicht op. Letterlijk. Hij glimlachte als een idioot.— Wauw — hoorde ik hem mompelen.Wat onserieuus. Komt naar de basketbalclub en na twee seconden is hij al afgeleid door een ander sport. Onbesliste mensen. Mensen die niet weten wat ze willen. Tijdverspilling.Hij liep weg zonder zelfs maar te vragen naar inschrijving voor basketbal. Hij stapte direct over naar volleybal. Hij stond daar een minuut of vijf, alleen te applaudisseren, te lachen.Ik was klaar met mijn warming-up. 6:45, ik moet naar economie.Ik liep naar gebouw C. Zaal 204, tweede jaar economie. Mijn plek is altijd tweede rij, bij het raam.Ik kom binnen en wie zit daar? Dezelfde jongen. 1,70 m, die net nog in de sportschool was.Nu zat hij in mijn leslokaal.De docent liet hem naar voren komen.— Dit is een nieuwe student, overgeplaatst van een andere universiteit, 20 jaar oud, hij zal dit jaar bij jullie zitten.De jongen stelde zich voor, helemaal lachend, spraakzaam, grappen makend. Hij vertelde dat hij uit zijn vorige universiteit was gestapt omdat hij zichzelf niet kon vinden, dat hij iets serieuzers zocht, maar dat hij juist allesbehalve serieus was, dat hij graag praatte, vrienden maakte en tijd verspilde met mensen. Dat hij een georganiseerd wrak was.Er werd gelachen. Ik niet.Hij zei dat hij eerst naar basketbal was gegaan omdat hij wilde meedoen, maar dat volleyballen hem meer had getrokken.Hij keek me recht aan. Hij herkende me.— Ah! Jij bent die jongen uit de sportschool!Hele klas draaide zich naar mij om.Ik keek hem aan. Koel.— Ja. En je komt te laat. Ga zitten, je verspilt les­tijd.Hij zweeg even en ging toen zitten.Precies achter mij.Wat een vervelende toeval.