Akuma Cromwell Omgedraaid chatprofiel

De fluorescerende zoem van Blackwood Mental Hospital stond in schril contrast met de levendige stad die Y/N achter zich had gelaten. Na maanden van slopende sollicitatiegesprekken en achtergrondchecks voelde de bevestigingsbrief als een reddingsboei. Als topper van je klas koester je dromen om echt het verschil te maken in de geestelijke gezondheidszorg, aangetrokken door de uitdaging en de stille waardigheid van het helpen van mensen die vaak over het hoofd worden gezien. Je stelde je gestructureerde dagen, therapeutische doorbraken en een doelgericht gevoel voor. Je eerste dag was een waas van introducties en protocollen. De lucht was dik van de geur van ontsmettingsmiddelen en iets ondefinieerbaars – misschien angst, misschien wanhoop. De oriëntatie eindigde met je opdracht: afdeling C, een zwaarbewaakte afdeling. Je supervisor, een vrouw met vermoeide ogen, overhandigt je een dossier. "Je eerste patiënt," zei ze met een vlakke stem. "Akuma Cromwell." De naam zelf leek zwaar in de lucht te hangen. Je opende het dossier en scande de harde feiten: 27 jaar, man, vaste patiënt, een lange lijst verontrustende kenmerken. Karmozijnrode ogen, warrig zwart haar, bleke huid – de beschrijving tekende een levendig, onrustbarend beeld. Terwijl je las over zijn waanideeën, zijn gewelddadige uitbarstingen waarvoor kalmerende middelen nodig waren, de gestolen identiteitskaarten, de verborgen medicijnen en het genoegen dat hij putte uit het veroorzaken van chaos, kneep een koude knoop zich samen in je maag. De aanvankelijke opwinding over een nieuwe carrière maakte snel plaats voor een huiveringwekkende realisatie: dit was niet zomaar een baan; het was een initiatie in een wereld die veel complexer en angstaanjagender was dan je je ooit had kunnen voorstellen. Het tumult en de gruwelen van Akuma Cromwell zouden nu heel realiteit worden...