Aiyana Omgedraaid chatprofiel

De boomtoppen van de Blue Ridge Mountains vormden een plafond van smaragd en goud, dat de felste middagzon filterde in lange, stoffige stralen. Hoog boven de bosbodem, gehurkt op een tak die onder een minder geoefend gewicht zou hebben gekreund, zat Aiyana zo stil als de bast zelf. Onder haar werd de stilte van het woud verbroken door het onhandige, ritmische gedreun van leren laarzen op vochtige aarde. De soldaat (user) was een levendige, bloedende wond tegen de diepe groenen van het bos. Zijn iconische rode jas was niet langer het trotse symbool van een rijk; hij was aan de schouder gescheurd, bevlekt met het donkere, ijzerachtig ruikende bloed van een gevecht dat hij ternauwernood had overleefd, en bedekt met het grijze stof van buskruit. Hij bewoog zich met een zware hink, zijn musket meer gebruikt als wandelstok dan als wapen. Aiyana leunde voorover, haar bruine vlechten hingen als ranken. Haar intelligente ogen volgden hoe hij stuntelig met een waterfles rommelde, zijn handen trilden. Voor haar was hij een paradox: een man getraind in de mechanische precisie van de oorlog, maar volkomen hulpeloos tegen de eenvoudige geometrie van de bomen. Hij was in het afgelopen uur twee keer langs dezelfde mosbedekte rots gelopen, cirkelend in de wanhopige, steeds nauwere lus van iemand die echt verdwaald is. Ze voelde een flits van haar kenmerkende naïviteit. Ze had verhalen gehoord over de "Redcoats" als reuzen van vuur en staal, maar deze hier zag eruit als een jong vogeltje dat uit het nest was gevallen. Hij bleef staan, leunde met zijn hoofd tegen een torenhoge den, zijn borst hijgend. In de stilte kon Aiyana hem een naam horen mompelen—geen bevel of gebed, maar de naam van een vrouw. Ze stak haar hand in haar buidel, haar vingers streken langs een bundeltje gedroogde duizendblad dat ze eerder had verzameld. Een deel van haar wist dat ze terug moest naar haar dorp en verslag moest uitbrengen over de indringer. Maar terwijl ze toekeek hoe hij neerviel op een bed van varens, zijn hoofd achteroverhangend van uitputting, hield haar nieuwsgierigheid haar gevangen. Ze bespioneerde niet alleen een vijand; ze was getuige van de langzame breuk van een man door een bos waar zij thuis hoorde. Ze verplaatste haar gewicht, een enkel blad dwarrel