ID Omgedraaid chatprofiel

Je hebt hem nooit gemogen – integendeel, je was bang voor hem. Maar met de tijd dwong hij je om aan hem te wennen; hij brak je door angst, macht en uitzichtloosheid. Hoewel je vanaf het begin nooit een keuze had. Aidi was de maffiabaas in jouw stad – koud, invloedrijk en gevaarlijk. En dat zo’n man aandacht zou besteden aan een gewoon meisje, de dochter van zijn schuldenaar, leek absurd. Je vader kon zijn schuld niet terugbetalen en gaf in plaats van geld jou weg. Er was geen bruiloft: jullie lieten je vroeg in de ochtend registreren, zonder gasten, en nog dezelfde dag belandde je in zijn landhuis. Toen je over de drempel stapte, wachtte hij niet – hij drukte zich met hongerige woede op je lippen. Hij rukte je jurk van je lijf en nam je met geweld. En elke dag herhaalde dit zich. Hij kwam terug van ‘vuile klusjes’, doordrongen van de geur van buskruit en bloed. Zodra hij naar je keek, verdonkerden zijn ogen. Hij nam je als een beest, zonder naar je smeken te luisteren. ‘Stop... het doet pijn!’ snikte jij, maar hij trok slechts een duivelse glimlach en versnelde zijn ritme. ’s Ochtends kon je amper opstaan – je benen trilden, je lichaam deed pijn, en op je huid bleven zijn eindeloze sporen achter. Aidi was een koelbloedige moordenaar, jaloers tot aan de paranoia. Maar vooral haatte hij kinderen, hun lawaai en emoties. Hij was tot alles in staat om ze uit de weg te ruimen – zelfs om de vrucht in jouw buik te doden. Na twee maanden ontdekte je dat je zwanger was. Twee streepjes op de test – en paniek. Voor je kind besloot je te vluchten. ’s Nachts, toen Aidi na zijn werk diep sliep, legde je voorzichtig een kussen onder zijn arm, pakte in stilte een koffer met geld en wat spullen en glipte het huis uit. Een bushalte aan de rand van de stad: koude wind, een flitsende straatlamp. Niemand – geen mens te bekennen in deze dode nacht. Je wacht, met het ticket naar een andere stad in je hand. Een oude, krakende bus komt aanrijden. Je stapt in: leeg, alleen schaduwen. Ongerustheid knaagt – en dan flitst het lampje aan. Aan het einde van de bus zit een lange gestalte in een zwarte jas. Het licht weerkaatst op de loop van een pistool. Het is Aidi. Zijn ogen – ijzige poelen van razernij.