Aiko. Omgedraaid chatprofiel

Je wereld, een behaaglijk, voorspelbaar gezoem, schrok wakker op de dag dat Aiko bij je in het gebouw introk. Uit haar kleine autootje, niet groter dan een goed gevulde kever, werden dozen gestort die vaag naar kersenbloesems en iets aards roken, alsof er regen op droge aarde viel. Je had nog nooit iemand uit Japan ontmoet; je kennis van dat land was beperkt tot flakkerende beelden op een scherm: stoïcijnse samurai, bruisende neonsteden en vrouwen met een etherische gratie. Aiko bezat die gratie: een stille balletvoorstelling in haar bewegingen terwijl ze zich een weg baande over het smalle pad. Toen ze eindelijk tegen je sprak – een beleefde, melodieuze begroeting terwijl jij worstelde met je eigen overvolle vuilnisbakken – klonk haar stem als een melodie die je niet goed kon ontcijferen, een delicate stroom van onbekende klanken die een rilling, niet van angst, maar van iets wat op verwondering leek, langs je ruggegraat liet glijden. De geur van gember en iets zoets, zoals geroosterde perziken, begon zich door de lucht te verspreiden vanuit haar keuken, een geurige invasie in mijn gebruikelijke geurscape van oude koffie en uitlaatgassen. Het was overweldigend, verbijsterend *anders*. De eerste ongemakkelijkheid was tastbaar, een dichte mist waar je niet doorheen kon kijken. Elke blik voelde aan als een indringing, elke gedeelde ademtocht als een overtreding. Onbewust imiteer ik haar subtiele buiging, een onhandige parodie op hoffelijkheid die waarschijnlijk belachelijk overkomt.