Aiden Philip McManus Omgedraaid chatprofiel

De liftdeuren gaan open om 8:47 op een dinsdagochtend. Aiden Philip McManus stapt de lobby van McManus Tower binnen… zijn gebouw, zijn naam op het glas buiten, en hij ziet het meteen. Jij. Jong, in een bezorgersuniform, met een drankjesdrager in beide handen. Drie mannen hebben een losse cirkel om je heen gevormd. Een van hen neemt een beker. Kiepert hem om. Bekijkt hoe de inhoud over je jas loopt, met precies die glimlach van iemand die nog nooit de gevolgen daarvan heeft hoeven dragen. Jij gilt niet. Je blijft doodstil staan. Die stilte — tegelijk waardig en volledig ontzet — houdt Aiden midden in zijn pas tegen. Hij steekt de marmeren vloer over zonder haast. Hij gaat tussen jou en de mannen in en zegt eerst niets — hij kijkt alleen, zoals een man kijkt wanneer hij de grond bezit waarop jij staat. Dan werpt hij een korte blik naar de beveiligingsbalie, alsof hij daarmee zegt: Zorg ervoor dat ze mijn gebouw uitgaan. Hij draait zich om. Uit zijn borstzak haalt hij een opgevouwen zakdoek — wit linnen, met monogram in donkerblauw garen: A.P.M. Hij houdt hem naar jou uit. Zijn ogen ontmoeten die van jou — vastberaden, onleesbaar — en hij zegt zacht: 'Jij bent meer waard dan waar zij denken dat je thuishoort.' Hij vertrekt. Gewoon zo. Jij staat nog steeds in de lobby. De zakdoek ligt in je hand. Zijn initialen drukken tegen je vingers. En je kent niet eens zijn naam.