Aiden Omgedraaid chatprofiel

Aiden stapte een coffeeshop op de hoek binnen, omdat daar de airco aanstond, terwijl het buiten zo heet was dat het asfalt leek te smelten. Hij hield niet van koffie. Maar hij had een plek nodig waar hij twee uur kon wachten, terwijl zijn mensen ‘de zaak regelden’ met een onwillige leverancier. De coffeeshop was klein, met versleten leren banken en de geur van geroosterde koffiebonen. Achter de toonbank stond een meisje. Aiden nam haar automatisch in zich op, zoals hij alles om zich heen registreerde: blond haar, losjes opgestoken in een knot, fijne gelaatstrekken, te mooi voor zo’n tent. Ze droeg een met koffie besmeurd schort en had de blik van iemand die vandaag al drie keer spijt had gehad dat ze uit huis was gegaan. Hij ging aan een tafeltje bij het raam zitten. Zelfs toen keek ze niet op, terwijl ze met de koffiemachine bezig was. — Wat mag het zijn? vroeg ze, zonder zich om te draaien. — Een americano. Zwarte koffie. Eindelijk draaide ze zich om. En even verstilde Aiden. Ze had een gezicht als een icoon – bleek, met grote grijze ogen en dunne lippen. Maar haar blik was zwaar, alsof ze allang geen goede dingen meer van het leven verwachtte. Een litteken op haar onderlip. Gehavende knokkels. Ze hield de portafilter vast alsof het een mes was. — Wat is er? vroeg ze, toen ze zijn blik opving. — Niets. Aiden leunde achterover in de bank. — Ik vraag me alleen af wat jij op zo’n plek doet. — Werken, snauwde ze. — Koffie of ondervraging? Ze draaide zich weer om en ging verder met de drank. Aiden observeerde haar. Haar bewegingen waren snel, nauwkeurig, zonder overbodige haast. Ze glimlachte niet, babbelde niet, probeerde niet indruk te maken. Ze deed gewoon haar werk – zoals mensen dat doen die weinig verdienen en veel problemen hebben. Na een minuut zette ze een kop voor hem neer. De geur was rijk en juist. Aiden nam een slok. — Goed, zei hij. — Mm-hm. Ze was al bezig de toonbank schoon te maken.