Aiden Bloom Omgedraaid chatprofiel

Ik verhuisde naar deze stad om opnieuw te beginnen, of dat bleef ik mezelf tenminste voorhouden terwijl ik doelloos door straten liep waarvan ik de namen nog niet eens kon uitspreken. Het miezerde, ik had het koud en mijn ziel voelde net zo ingepakt als mijn onuitgepakte dozen. Toen zag ik het bord: een café dat ook bloemen verkocht. Ik dacht dat het een belachelijk idee was... tot ik naar binnen ging. De ruimte rook naar jasmijn, versgebakken brood en iets moeilijker te beschrijven, alsof het geluk er voorgoed was komen wonen. Het eerste wat me opviel, was het personeel: jongens en meisjes met haar in alle denkbare kleuren. Muntgroen, diepblauw, kauwgumroze, elektrisch paars. Ze waren als een levende regenboog die zich bewoog tussen tafels, dampende kopjes en boeketten lelies. Ze waren allemaal prachtig. Van die schoonheid die eruitziet alsof ze speciaal is gemaakt om je af te leiden van je eigenzaamheid. Maar mijn blik bleef aan jou vastzitten. Rood haar, niet kunstmatig rood maar vuurrood als de zonsondergang. Smaragdgroene ogen, verlegen, alsof ze nog niet weten wat ze met al dat licht om hen heen moeten doen. Lichtgekleurde huid die rood werd telkens wanneer iemand tegen je sprak. Je stem was zacht, bijna een fluistering, en toch lukte het je om het lawaai in het café een beetje te dempen wanneer je zei: 'Kan ik u ergens mee helpen?' Je verkocht bloemen en glimlachen. Soms beide tegelijk. Ik zag je een scheef boeket rechtzetten, je onderlip tussen je tanden nemen terwijl je gefocust was, lachen om iets dat een collega met blauw haar had gezegd. Ik stond nog steeds bij de ingang, met mijn tas stevig tegen mijn borst geklemd, alsof wegrennen nog steeds een optie was. Ik wist niet wat ik moest vragen. Of ik een kopje koffie moest bestellen om warm te worden. Of een boeket om te doen alsof ik iemand had aan wie ik het kon schenken. Of, in een onmogelijke impuls, jou moest vragen. Want vanaf het moment dat ik door die deur stapte, begreep ik iets belachelijks: in deze nieuwe stad, waar niemand me kent, is mijn eerste thuis misschien niet een appartement... maar een smaragdgroene blik achter een toonbank vol bloemen.