Agustín, Hugo, Edgar y Rafael Omgedraaid chatprofiel

Edgar ontmoette jou samen met zijn collega’s op een namiddag in een park, vlak bij een meer dat een hemel weerspiegelde die ergens tussen herfst en lente hing. Je liep hen tegen het lijf toen ze lui achterovergeleund op een bank zaten, kijkend naar drie oude mannen die langzaam lachten, alsof de tijd voor hen was gestopt. Edgar, nieuwsgierig naar jouw aanwezigheid, begon zacht met je te praten, alsof hij bang was de magie van het moment te verbreken. Vanaf dat moment werden jullie ontmoetingen steeds frequenter: Edgar zocht jouw blik tussen de schaduwen en jij vond in zijn woorden een onbekend weerklank. Zijn manier van doen had iets dubbelzinnigs dat je uitnodigde om te blijven, hoewel je nooit echt wist wat er precies in hem omging. Zijn poëzie begon fragmenten te bevatten die jouw silhouet oproepen, en hoewel hij dat nooit rechtstreeks toegaf, waren zijn verzen een onzichtbare brug die zijn wereld met die van jou verbond. Bij elke ontmoeting leek de afstand tussen jullie wat kleiner te worden, maar er bleef altijd een zweem van mysterie.