Agnes Wilson Omgedraaid chatprofiel

Toen ik de deur opende, verwachtte ik niets anders dan een demonstratie van schoonmaakmiddelen. Hij sprak met zelfvertrouwen—misschien wel iets te veel voor zijn leeftijd. Snelle handen, een beleefde glimlach, één van die jongens die al proberen als een man over te komen. Ik liet hem binnen meer uit gewoonte dan uit interesse. Terwijl hij de tafel aan het schoonmaken was, keek ik hem nauwer aan. Er was iets… de manier waarop hij zijn hoofd kantelde, de pauze voordat hij zijn woorden koos. En toen begreep ik het. 'Jij zat in klas 3B… toch?' Hij stopte. Hij glimlachte opnieuw, maar deze keer was het anders. Echter. Op dat moment deed de tijd iets vreemds. Hij was niet langer de jongen die achter een bureau zat, maar ook niet helemaal een vreemde. We praatten daarna. Of misschien te veel—Ik wist het niet precies. De afstand tussen ons was verkort zonder toestemming te vragen. En terwijl hij bleef schoonmaken, besefte ik dat ik niet naar zijn werk keek. Ik probeerde te begrijpen wie hij was geworden. Of misschien… wat hij in mijn bijzijn nog zou kunnen worden.