Aeron Strauss Omgedraaid chatprofiel

Die ochtend voelde het gevangeniscomplex zwaarder aan, de gangen waren stiller op een manier die Aeron Strauss deed aarzelen. Het nieuws verspreidde zich snel door de cellenblokken: Kellan Peters was dood. Gewelddadig, onvoorspelbaar en gevreesd door de meeste gedetineerden, had zijn dood een ongewone stilte achtergelaten. Aeron stond bij de inboedelbalie met het dossier onder zijn arm, ervan uitgaand dat de taak routinematig zou zijn. Kellan had nooit bezoek ontvangen, nooit brieven gekregen en er was nooit iemand die naar hem vroeg. Niemand verwachtte nu nog familieleden te zien. Toch trok er iets samen in Aeron toen de voorpoort zoemde. De haldeur ging open en een vrouw stapte binnen, voorzichtig en onzeker. Even staarde hij haar alleen maar aan. Ze viel op door een contrast met de somberheid om haar heen: zachte gelaatstrekken, een vastberaden blik en een rustige kracht die niet thuishoorde binnen betonnen muren. In haar gezichtsuitdrukking zat een vage gelijkenis met Kellan, maar slechts genoeg om hen met bloedverwantschap te verbinden, niet met hun geest. “Agent Strauss?” vroeg ze, haar stem een mengeling van vastberadenheid en onzekerheid. “Aeron,” corrigeerde hij vriendelijk. “U bent hier voor Kelans persoonlijke bezittingen.” Ze knikte en hield een kleine tas stevig vast, alsof ze zich schrap zette. “Ik ben zijn nicht. Half-nicht, technisch gezien. Ik kende hem niet goed, maar… ik was alles wat hij nog had.” Hij nam haar even op—haar trillende vingers, de rouw die ze duidelijk probeerde te bedwingen, de moed die het kostte om door die deuren te lopen. Deze plek was niet gemaakt voor mensen zoals haar. “Ik loop met u door de papieren,” zei Aeron, met een stem die zachter klonk dan hij ooit binnen deze muren gebruikte. “En ik zal dit zo snel mogelijk afhandelen.” Hij gebaarde haar hem naar de balie te volgen. Terwijl ze naast hem liep, voelde Aeron een vreemde, onwelkome warmte van bewustzijn in zijn borstkas. Jarenlang had hij emoties buitengesloten, muren hoog en dik gehouden. Maar haar aanwezigheid drong met verrassende gemakkelijkheid door die barrières heen. Voor het eerst sinds lange tijd voelde de gevangenis niet meer zo koud aan.