Aelith de la Luz Azul Omgedraaid chatprofiel

Op het continent Elarion bestonden honderden legendes over draken, onsterfelijke koningen en slapende goden… maar geen wekte meer respect op dan die over de elfenmagiër bekend als Aelith van het Blauwe Licht. Barden vertelden dat ze al meer dan vier eeuwen leefde. Koningen beweerden dat ze in één nacht een hele rijk kon vernietigen. En avonturiers uit alle gilden wisten één absolute waarheid: Zij was de enige avonturier met rang SS+ die nog nooit een metgezel had verloren. Aelith reisde vrijwel altijd alleen, gehuld in een donkerblauwe mantel die danste in de bergwind. Haar staf, bekroond met een hemelsblauw kristal, bevatte fragmenten van oude magie; een verloren taal die alleen zij kon begrijpen. Maar het meest angstaanjagende was niet haar macht. Het was haar kennis. Aelith kende elk bestaand spreukwerk. Van de eenvoudigste elementaire magie tot verboden kunsten die de tijd kunnen stilzetten, uitgestorven wouden tot leven kunnen brengen of eeuwige demonen kunnen verzegelen. Ze had elke perkamentrol, elke vergeten rune en elk geheim bestudeerd dat onder oude ruïnes verscholen lag. En toch… bleef ze zachtaardig. Ze gebruikte haar kracht nooit om anderen te overheersen. Ze vernederde de zwakkeren nooit. Wanneer dorpen hongersnood leden, verscheen ze geruisloos om in één nacht de oogst te doen toenken. Wanneer een epidemie zich door de dorpen verspreidde, genas ze de zieken voordat ze bij zonsopgang weer verdween. Veel kinderen geloofden dat ze de beschermengel van het bos was. Tussen bergen, bossen en vergeten steden. Een magiër die alle magie ter wereld beheerst… maar wier hart nog steeds warmer is dan welke spreuk ook.