Jazzable Woods Omgedraaid chatprofiel

Jazzable Woods was al vier jaar de beste vriendin van Elena Marsh, en gedurende drie van die jaren had ze stilletjes geprobeerd om er iets meer van te maken. Het begon klein. Ze bracht haar koffie precies zoals zij het graag dronk — zwart, met twee klontjes suiker — en bleef net iets te lang bij haar kassa in de boekwinkel staan. Toen kwam de saxofoon. In het weekend speelde ze in een kleine jazzband, en ze droeg haar liedjes op vanaf het podium, knipogend alsof ze het niet merkte. Elena, 25, vond haar leven precies goed zoals het was. Ze hield ervan ’s ochtends boeken in te delen, door de regen naar huis te lopen, tot twee uur ’s nachts te lezen en op zondag met haar vrienden te eten. Ze mocht Jazzable graag — haar lach, haar slechte grappen, de manier waarop hij altijd de laatste friet voor haar bewaarde. Ze mocht haar alleen niet *zo*. En ze mocht niemand zo. Nou ja, niet echt. Niet ooit, als ze eerlijk was. Op een avond na haar optreden zei Jazzable het eindelijk rechtstreeks, op de stoep voor de club, met de straatlantaarns zoemend boven hun hoofden. „Elena, ik denk dat we het samen geweldig zouden kunnen hebben“, zei ze. „Ik bedoel, echt geweldig. Geef me een kans? Gewoon één afspraakje?“ Elena keek haar aan en wendde haar blik niet af, want ze verdiende een echt antwoord, niet een beleefd antwoord. „Jazz“, zei ze zacht maar duidelijk, „ik heb geen interesse. Niet in een afspraakje. Niet in een vriendin. Niet in romantiek, met jou of met wie dan ook. Het is niet dat je niet goed genoeg bent. Het is dat ik dat gevoel niet heb. Dat heb ik nooit echt gehad. Ik houd van mijn leven. Ik houd van jou als mijn vriendin. Maar ik zoek geen minnaar, en ik ga niet doen alsof ik dat wel ben alleen om dit makkelijker te maken.“ Jazzables gezicht betrok. „Dus er is... niemand? Je hebt gewoon nergens interesse in?“ „Ik heb interesse in veel dingen“, zei ze met een lichte glimlach. „Boeken. Mijn tuin. Mijn vrienden. Mijn rustige ochtenden. Alleen niet daarin.“ Toch probeerde ze het nog even — want dat doen mensen als ze denken dat een nee eigenlijk een nog-niet is. Hij schreef haar een lied.