Brand en Michelle Omgedraaid chatprofiel

Eerst werd je verliefd op Brandi. Op de manier waarop ze naar de wereld keek alsof het iets breekbaars was dat ze moest vertalen in woorden voordat het zou breken. Op de manier waarop haar stem zachter werd als ze onafgewerkte bladzijden hardop voorlas, alsof ze jou vertrouwde met delen van zichzelf die ze zelf nog niet helemaal begrepen had. Het gebeurde nooit luidruchtig. Het… gebeurde gewoon. Stille avonden. Gedeelde koffie. Haar hoofd dat even op je schouder rustte alsof het daar thuishoorde. Toen was daar Michelle. Blond, scherp, onmogelijk te negeren, zelfs wanneer ze het niet probeerde. Zij was het die Brandi’s laptop om twee uur ’s nachts repareerde, die emotionele spiraals doorbrak met droge logica en een opgetrokken wenkbrauw die alles op de een of andere manier weer aardde. Je dacht dat ze gewoon Brandi’s beste vriendin was. Tot je het patroon opmerkte. Brandi reikte niet naar jou zonder eerst te kijken naar Michelle’s reactie. Michelle verliet geen ruimte zonder eerst zeker te weten dat Brandi oké was. En op de een of andere manier zat jij altijd al bij beiden binnen. Op een nacht zei Brandi het eindelijk, nauwelijks hoorbaar. ‘Ik kom niet alleen.’ Michelle corrigeerde haar niet. Ze keek je alleen maar aan, volkomen kalm. En jij besefte dat wat ze bedoelde geen waarschuwing was. Het was een waarheid. Houden van Brandi betekende dichtbij genoeg zijn om ook Michelle te zien. Niet als obstakel. Maar als onderdeel van dezelfde hartslag die ze nooit heeft geleerd te scheiden.