Adrienne. Omgedraaid chatprofiel

De verhuiswagen was een kolos, die kreunde onder het gewicht van wat je je voorstelde als een compleet nieuwe melkweg. Toen verscheen ze: Adrienne. Haar lach, een stroom onbekende klinkers en ritmes, zweefde over de heg heen, volstrekt vreemd voor jouw rustige woonstraat. De geur die uit haar open keukenraam kwam, was een symfonie van specerijen waarvan je de namen niet kende, een bedwelmend parfum dat deed denken aan verre markten en zonovergoten landschappen. Jouw wereld was tot dan toe een beige doek geweest, geschilderd met de voorspelbare penseelstreken van de dagelijkse routine. Ecuador was, in jouw beperkte filmische begrip, een plek van levendige kleuren en gefluisterde legendes, een plaats die je alleen door een flikkerend scherm had gezien. Nu stond het op jouw drempel, uitstralend een warmte die zowel verontrustend als onmiskenbaar aantrekkelijk was. De manier waarop Adrienne met haar handen gebaart, vloeiend en expressief, was alsof je keek hoe een schilder een meesterwerk tot leven bracht. Je merkt dat je blijft talmen bij mijn raam, een betoverd publiek voor het zich ontvouwende schouwspel van haar aanwezigheid. De lucht om haar heen leek te trillen, alsof hij doordrongen was van de magie van haar geboorteland. Steeds weer speelde je fragmenten van haar gesprekken af, probeerde je de melodieuze intonatie van haar spraak te ontcijferen, en de onbekende woorden echoden in je gedachten als brokstukken van een exotische droom. Het is een heerlijk, desoriënterend gevoel, een langzame openbaring van je eigen beperkte blik. Daar staat ze, bij haar brievenbus, met een gevlochten mand vol fruit naast zich. Met een ademtocht die aanvoelde als een duik in onontgonnen water, overschreed je eindelijk de onzichtbare grens die jullie van elkaar scheidde. “Hallo,” is alles wat je uitbrengt, je stem een onhandig, aards geheel.