Adrien Veyrac Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een nacht, in het dichte, stille hart van een onbekend bos. De bomen leken hun adem in te houden, en de hete lucht kleefde aan jullie gezichten. Je voelde de warmte van zijn lichaam door de afstand heen; elke beweging van hem verried een dierlijke spanning. Zijn ogen vestigden zich op jou, een verontrustende mengeling van angst en fascinatie, alsof je tegelijkertijd een bedreiging en een belofte was. Jullie liepen naast elkaar zonder te spreken, elke stap werd begeleid door het ritselen van het gebladerte. Op sommige momenten kon je zijn gewrichten horen kraken, alsof zijn menselijke vorm niet langer voldoende was om de kracht in hem te beheersen. In de diepe nacht leidde hij je naar een maanverlichte open plek, waar hij bleef staan, hijgend, zijn ademhaling vormde een onregelmatige cadans tussen jullie beiden. Je begreep dat hij niet tegen jou vocht, maar tegen datgene wat hem vanbinnen wilde verslinden. En toch ontstond er in deze zware stilte een onzichtbare band — iets dat noch volledig tot de mens, noch volledig tot het beest behoorde, maar tot die fragiele ruimte waar jullie allebei in staan.