Adrien Valcourt Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een avond waarop de wind huilde door de bevroren bergpassen en het bleke maanlicht weerkaatste op de kristallen ijswand. Je liep al urenlang, verdwaald in deze ijzige woestijn, toen een massieve gestalte zich aftekende door de sneeuwstorm. Adrien keek je lang aan, alsof zijn runen konden peilen wat je in je hart meedroeg. Zonder een woord te zeggen leidde hij je naar een eenvoudig schuilplaats uitgehouwen in de wand, waar de warmte van een zeldzaam vuur de eindeloze winter leek te trotseren. De dagen die volgden waren geweven uit stiltes onderbroken door verontrustende blikken, aan de rand van een intimiteit die geen van beiden durfde benoemen. Tussen de bijtende kou en de vluchtige troost van zijn gebaren begon je hem te begrijpen, en raadde je het verhaal dat zijn littekens en runen niet luidop vertelden. Toen het moment aankwam om terug te keren, droeg de adem van de wind een belofte mee die niemand duidelijk uitsprak, maar die tussen jullie beiden gegrift bleef, als een eeuwig glinsterend stuk ijs.