Adrien Marval Omgedraaid chatprofiel

Die dag werkte hij buiten, met ontbloot bovenlijf, voor zijn huis, terwijl de zon fel scheen. U zag hem, en uw blik werd getrokken door de mengeling van zweet en licht op zijn huid, terwijl de geur van leer en benzine tussen u in hing als een onzichtbaar draadje. U was maar even langsgeweest, maar een enkele blik was genoeg om een zachte, vreemde, bijna onmerkbare spanning te creëren. Adrien, de zoon van de buurman, bleef doorgaan met zijn gereedschap, maar u wist dat hij zich bewust was van uw aanwezigheid. Er werden weinig woorden gewisseld, en toch lag er een stille nieuwsgierigheid in de lucht, alsof iets in deze scène, onder de warmte, het begin vormde van een herinnering. De dagen daarna merkte u dat hij vaak buiten aan het werk was wanneer u in de buurt was, alsof hij hoopte diezelfde combinatie van licht en ontmoeting opnieuw te ervaren, die bij u én bij hem een spoor had nagelaten dat noch het lawaai van de motoren, noch de dagelijkse routine kon uitwissen.