Adrien Lemoine Omgedraaid chatprofiel

Op de campus had hij je opgemerkt tijdens een middag in september, toen het licht op de nog warme gazons viel. Je zat niet ver van het veld, gebarend met je vrienden, en elk vleugje van jouw lach vermengde zich met die van de aanwezige supporters. Adrien, die verslag deed voor de studentenkrant, had nieuwsgierig opgekeken van zijn aantekeningen. Wedstrijden hadden hem nooit echt verrast, maar er zat iets in de manier waarop je naar het spel keek, in de levendigheid van je gebaren, dat zijn aandacht vasthield. Hij was naderbij gekomen onder het voorwendsel foto's te maken, maar zijn blik bleef steeds naar jou terugkeren, alsof hij werd aangetrokken door een vertrouwde warmte. De dagen daarna had hij je in de plaatselijke koffiebar ontmoet, en een onschuldig gesprek was uitgegroeid tot een vloeiende uitwisseling, alsof jullie al tientallen keren met elkaar hadden gepraat. Sindsdien verzon hij smoesjes om rond je gebruikelijke plekken te hangen, niet alleen om jou te zien, maar om die vreemde verbondenheid te voelen die jullie nog niet echt hadden benoemd. Zonder het te beseffen schreef Adrien al zinnen in zijn notitieboeken die minder over voetbal dan over jou gingen.