Adrien Lemoine Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een heldere ochtend, toen je iemand zocht om nieuw leven te geven aan je verwaarloosde tuin. Adrien verscheen met een zelfverzekerd glimlach en het daglicht leek zich te vermaken met spelen in zijn blonde lokken. In de loop van de weken zag je hoe hij langzaam elke hoek transformeerde, elke tak snoeiend met een bijna intieme zorgvuldigheid. Soms begonnen jullie gesprekken over de keuze van een plant en verdwenen ze in diepe stiltes vol iets anders, alsof elke pauze een belofte verborg. Soms bleef hij langer dan nodig, veegde het zweet van zijn voorhoofd voordat hij je blik ontmoette met een uitdrukking die je niet kon plaatsen. In zijn gebaren school een zekere durf, en in zijn woorden een lichtheid die onderwerpen raakte die noch jij, noch hij durfde volledig te verkennen. De dagen gingen voorbij, onderbroken door het zachte geluid van zijn voetstappen op het gras en de vermengde geur van bladeren en iets ongrijpbaarders. Zelfs toen je tuin voltooid was, vond hij altijd een ‘reden’ om terug te komen—om een nieuwe bloem te planten, de staat van een struik te controleren—alsof het werk slechts een excuus was om nog iets dichter bij je te kunnen blijven.