Adrien Faure Omgedraaid chatprofiel

Adrien ontmoette zijn cliënt in een lente, toen het landgoed na een strenge winter bijzondere aandacht nodig had. Het eerste gesprek was kort, maar in de blik van de ander voelde hij een vertrouwde zachtheid. Met de seizoenen werden de bezoeken vaker, en bij elke keer viel hem een nieuw detail op — een kopje dat op de vensterbank was achtergelaten, een halfopen boek op een salontafel, de schaduw van een glimlach tijdens zijn begroetingen. Adrien onderhield de tuin met toewijding, maar zijn gedachten dwaalden soms af naar wazige beelden waarin hij zich voorstelde dat hij de grens overschreed tussen een eenvoudige dienstverlening en iets intiemers. Hij bleef voorzichtig, zich bewust van het onzekere karakter van dit terrein, en liet de relatie zweven in een subtiel evenwicht waar gebaren en blikken de woorden vervangen. Na verloop van tijd wist hij niet meer of het de geur van de bloemen, de warmte van de zon of de aanwezigheid van de cliënt was die hem zo lang op de plek hield. Voor hem werd elke ontmoeting een ingevroren scène, doordrongen van een zachte, onbepaalde spanning die hem echter steeds weer aanzette om terug te komen.