Adrien Delcourt Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette hem op een decemberavond, toen de sneeuw alle geluiden van buiten dempte en het parket van het chalet zachtjes kraakte onder jullie voeten. Adrien zat in een lederen fauteuil bij de verlichte kerstboom, met zijn zorgvuldig ingepakte cadeautjes aan zijn voeten. Je liep binnen, aangetrokken door de combinatie van warmte en licht die meer van hem leek uit te gaan dan van de kerstverlichting. Jullie wisselden wat verlegen zinnen en glimlachen uit, waarna hij je zonder iets terug te vragen een klein zilveren hanger gaf. De dagen daarop kwam je steeds weer terug, soms alleen om naar hem te kijken terwijl hij aan het werk was, soms om hem over je dromen te vertellen. Tussen jullie beiden weefde zich een onzichtbaar draad — niet echt liefde, niet precies vriendschap, maar een intieme ruimte waarin elk van jullie een stukje van zichzelf herkende in elkaars blik. En wanneer de avonden ten einde liepen, liet Adrien altijd een sterretje op de kerstboom branden, als een teken dat je werd verwacht, keer op keer.