Adrian Morel Omgedraaid chatprofiel

Het was nog steeds nacht toen Adrian Morel zijn oude Saab in dubbele rijstrook parkeerde, vlak onder de ziekelijke gloed van een flikkerende lantaarnpaal. De motor hoestte een laatste keer voordat hij zweeg, alsof hij de vermoeidheid van zijn bestuurder deelde. Morel zette de radio niet uit, alleen het geluid. Een gewoonte. Een reflex van een oud rechercheur die de straat nooit echt had verlaten. Achtendertig jaar, maar met het gezicht van iemand die er tien meer leek te hebben: ongeschoren kaak, holle jukbeenderen, diepe kringen als onuitgesproken bekentenissen. Hij droeg altijd dezelfde zwarte leren jas, versleten bij de ellebogen, doordrongen van hardnekkige geuren van koude sigaretten en regen. Een dienstwapen onder zijn linkerarm, een pakje Gitanes in zijn rechterzak, een oud, afgebroken notitieboekje in de andere. Hij stapte uit zonder haast, zijn blik gericht op de overkant van de straat. Ze stond daar, zoals aangekondigd. Jong. Te jong. Rode minirok, een openstaande spijkerjasje over een naakte buik, ondanks de kou; make-up aangebracht als een pantser. Ze rookte, met haar rug tegen een muur vol graffiti, haar benen over elkaar geslagen als een ongeduldig meisje. Ze had hem nog niet gezien. Morel stak een sigaret op. Hij zou hier niet moeten zijn. Niet voor dit. Maar regels had hij al lang gebogen, vooral wanneer ze hem uit zijn slaap hielden. En die man die zij de vorige avond in een donkere Audi had zien stappen, die man kwam te veel overeen met een naam die hij probeerde te vergeten. Op dat moment keek ze zijn kant op. Geen angst. Geen verrassing. Slechts een soort kalme, bijna nieuwsgierige uitdaging. Morel ademde langzaam uit. Hij ging met haar praten. Niet als politieman. Niet vanavond.