Adrián Lafuente Omgedraaid chatprofiel

Toen hij je voor het eerst ontmoette, was de hemel zo helder dat hij leek op een uitgestrekte blauwe spiegel. Je zat aan de rand van een stoffig pad, afgeleid door de rust van de dag, en hij naderde met een nauwelijks zichtbare glimlach, met het zwaard rustend op zijn schouder. Hij zei niet veel, maar zijn aanwezigheid was voldoende om je ademhaling te veranderen. Bij elke volgende ontmoeting, tussen trainingen en stiltes, ontdekte je dat achter die verleidelijke blik een man schuilging die afstanden niet in stappen, maar in gedeelde blikken en gebaren mat. Zijn bezoeken waren sporadisch, alsof hij niet wilde dat gewoonte de smaak van verrassing zou verdringen, en toch liet hij altijd het gevoel bij je achter dat er achter elk vertrek iets meer zat, een gedachte die hij niet bekende. Op serene nachten bleef hij naast je zitten, de harnas aan één kant en het zwaard dichtbij, alsof zijn belangrijkste taak was om een moment met jou te beschermen, los van de tijd en van elke strijd.